Δύο χρόνια γεμάτα όνειρα, δουλειά, αγώνα και ελπίδα. Μια πολύτεκνη οικογένεια άφησε πίσω της τη ζωή που γνώριζε, πήγε στη Φουρνά για να ριζώσει και τελικά αποχώρησε για τη Νάξο.
Πριν από δύο χρόνια, η απόφασή τους έμοιαζε για πολλούς με ρίσκο. Για τους ίδιους, όμως, ήταν ένα όνειρο.
Ο Στέφανος και η Βάσω, μαζί με τα έξι παιδιά τους, ήταν η πρώτη οικογένεια που ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα της δασκάλας Παναγιώτας Διαμαντή και του πατέρα Κωνσταντίνου για να επιστρέψει ζωή στη Φουρνά Ευρυτανίας.
Άφησαν πίσω τους τη ζωή που γνώριζαν και πήραν τον δρόμο για ένα μικρό ορεινό χωριό, με την ελπίδα ότι εκεί θα μπορούσαν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους, να εργαστούν και να δημιουργήσουν ένα νέο ξεκίνημα.
Δεν πήγαν απλώς για να δοκιμάσουν την εμπειρία της επαρχίας.
Πήγαν για να μείνουν.
Το «Λίγο απ’ όλα» έγινε το δικό τους στοίχημα
Με προσωπική δουλειά, χρήματα, χρόνο και πολύ κόπο δημιούργησαν το δικό τους κατάστημα, το «Λίγο απ’ όλα».
Έναν μικρό χώρο με καφέ, γλυκά, φαγητό, μεζέδες και ποτό, που φιλοδοξούσε να γίνει σημείο συνάντησης για κατοίκους και επισκέπτες.
Για την οικογένεια, όμως, το μαγαζί ήταν κάτι πολύ περισσότερο.
Ήταν η απόδειξη ότι το όνειρο μπορούσε να γίνει πραγματικότητα.
Ήταν το στοίχημα ότι μια πολύτεκνη οικογένεια μπορούσε να εγκατασταθεί σε έναν ορεινό τόπο, να εργαστεί, να μεγαλώσει εκεί τα παιδιά της και να γίνει μέρος της τοπικής κοινωνίας.
Και προσπάθησαν πραγματικά.
Όπως γράφει χαρακτηριστικά η Βάσω στην αποχαιρετιστήρια ανάρτησή της, έβαλαν «ό,τι είχαμε και δεν είχαμε».
Τελικά, όμως, η πραγματικότητα ήταν διαφορετική
Δύο χρόνια αργότερα, ο κύκλος αυτός κλείνει.
Η οικογένεια έφυγε από τη Φουρνά και έχει ήδη εγκατασταθεί στη Νάξο, τόπο καταγωγής του Στέφανου.
Δεν φεύγουν με θυμό.
Φεύγουν με ανάμεικτα συναισθήματα.
Κρατούν τους ανθρώπους που γνώρισαν, τις φιλίες, τις στιγμές, τις όμορφες αναμνήσεις και όλα όσα τους έκαναν να αισθανθούν ότι, έστω και για λίγο, αυτός ο τόπος έγινε σπίτι τους.
Όμως δεν κρύβουν και την άλλη πλευρά της ιστορίας.
Υπήρχαν προσδοκίες που δεν επιβεβαιώθηκαν.
Υπήρχαν δυσκολίες που τελικά αποδείχθηκαν μεγαλύτερες από αυτές που μπορούσαν να αντιμετωπίσουν.
Και ίσως εδώ βρίσκεται το πιο σημαντικό μήνυμα αυτής της ιστορίας.
Όταν μια οικογένεια έρχεται για να μείνει και τελικά φεύγει, κάτι πρέπει να μας προβληματίσει
Η Φουρνά αποτέλεσε τα τελευταία χρόνια ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της προσπάθειας να αντιμετωπιστεί η δημογραφική ερήμωση της ελληνικής υπαίθρου.
Μια προσπάθεια που ξεκίνησε με ένα απλό αλλά δύσκολο ερώτημα:
Μπορούν οι οικογένειες να επιστρέψουν στα χωριά;
Η οικογένεια του Στέφανου και της Βάσως ήταν η πρώτη που απάντησε «ναι» στην πράξη.
Ήρθε.
Έμεινε.
Δούλεψε.
Δημιούργησε.
Προσπάθησε να ριζώσει.
Και τελικά έφυγε.
Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η προσπάθεια ήταν αποτυχημένη. Αντίθετα, ίσως η ιστορία τους πρέπει να γίνει αφορμή για ακόμη περισσότερη συζήτηση για το τι πραγματικά χρειάζεται ένα χωριό για να κρατήσει μια νέα οικογένεια.
Γιατί δεν αρκεί μόνο να προσκαλέσεις μια οικογένεια να έρθει.
Χρειάζεται να μπορεί να εργαστεί.
Να έχει πρόσβαση σε υπηρεσίες.
Να αισθάνεται ότι τα παιδιά της έχουν προοπτική.
Να υπάρχει καθημερινότητα.
Να υπάρχει κοινωνική και οικονομική ζωή.
Και πάνω απ’ όλα, να αισθάνεται ότι μπορεί να γίνει πραγματικά κομμάτι του τόπου.
«Δεν ήρθαμε για να περάσουμε»
Η Βάσω, στον αποχαιρετισμό της, το κάνει ξεκάθαρο:
«Δεν ήρθαμε για να περάσουμε, ούτε φύγαμε επειδή δεν αγαπήσαμε αυτόν τον τόπο. Δώσαμε μια πραγματική ευκαιρία σε ένα όνειρο».
Μια φράση που ίσως αξίζει να μείνει.
Γιατί η οικογένεια αυτή δεν πήγε στη Φουρνά για μια περιπέτεια.
Πήγε με έξι παιδιά, με σχέδιο να δημιουργήσει μια νέα ζωή και με την πρόθεση να μείνει.
Και μπορεί το όνειρο να μην κράτησε όσο ήλπιζαν, όμως κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν προσπάθησαν.
Ένα «αντίο» που αφήνει ανοιχτό το ερώτημα
Η Φουρνά τους αποχαιρετά.
Η οικογένεια παίρνει μαζί της τις αναμνήσεις και τους ανθρώπους που αγάπησε.
Και αφήνει πίσω της ένα ερώτημα που δεν αφορά μόνο τη Φουρνά, αλλά ολόκληρη την ελληνική επαρχία:
Τι πρέπει να αλλάξει, ώστε οι οικογένειες που τολμούν να επιστρέψουν στα χωριά να μην χρειάζεται τελικά να φύγουν;
Γιατί το πιο δύσκολο δεν είναι να πείσεις μια οικογένεια να έρθει.
Το δύσκολο είναι να της δώσεις λόγους για να μείνει.
Και η ιστορία του Στέφανου και της Βάσως ίσως να είναι μια καλή ευκαιρία να το ξανασκεφτούμε.
«Ήρθαμε με καλή καρδιά, προσπαθήσαμε με όλη μας τη δύναμη και φύγαμε έχοντας δώσει ό,τι μπορούσαμε».
Ίσως κάποια «αντίο», όπως λέει και η ίδια η Βάσω, να μην είναι για πάντα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου