Με αφορμή την έντονη συζήτηση που άνοιξε το τελευταίο διάστημα γύρω από την αξιοποίηση της πηγής «Πούντος» στον Δήμο Αγράφων, τα κοινωνικά δίκτυα πήραν φωτιά. Αντιπαραθέσεις, στρατόπεδα, πανηγυρισμοί και καταγγελίες.
Μέσα σε όλη αυτή τη φασαρία, ένας πολίτης των Αγράφων, ο Αποστόλης Νταβαρίνος, θέτει το ερώτημα που όλοι αποφεύγουμε να απαντήσουμε: Κέρδισαν τελικά τα Άγραφα;
Με ένα κείμενο-παρέμβαση που ξεπερνά τη στενή υπόθεση της πηγής και αγγίζει την καρδιά του προβλήματος – την ερήμωση, την έλλειψη σχεδίου και την τοξικότητα του «επαναστάτη του πληκτρολογίου» – καταθέτει μια ψύχραιμη, τεκμηριωμένη και βαθιά ενωτική άποψη.
Ποιος τελικά κέρδισε;
Με αφορμή όσα έγιναν για την πηγή «Πούντος», ακούστηκαν πολλά. Κάποιοι ίσως αισθάνονται δικαιωμένοι και κάποιοι ίσως θεωρούν ότι κέρδισαν μια μάχη.
Όμως υπάρχει ένα πολύ μεγαλύτερο ερώτημα:
Κέρδισαν τα Άγραφα;
Γιατί την ώρα που εμείς χωριζόμαστε σε στρατόπεδα, τα χωριά μας αδειάζουν.
Όποιος κυκλοφορεί χειμώνα και βράδυ στα χωριά ξέρει την πραγματικότητα. Λίγα φώτα αναμμένα, ελάχιστοι άνθρωποι στα καφενεία που έχουν καταφέρει να παραμείνουν ανοιχτά, λιγότερα παιδιά στα σχολεία και νέοι που αναζητούν αλλού δουλειά και ζωή.
Αυτή είναι η μεγάλη μάχη των Αγράφων.
Και απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, έχουμε άραγε την πολυτέλεια να πανηγυρίζουμε επειδή η μία πλευρά νίκησε την άλλη;
ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΗΓΗ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΣΤΟΙΧΕΙΑ, ΟΧΙ ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ
Η Δημοτική Αρχή είχε και έχει ευθύνη.
Εάν θεωρούσε ότι υπάρχει επάρκεια νερού ώστε να εξασφαλίζονται πρώτα και αδιαπραγμάτευτα οι ανάγκες των χωριών και παράλληλα να μπορεί να αξιοποιηθεί κάποια ποσότητα, έπρεπε να το τεκμηριώσει πολύ καλύτερα.
Με επιστημονικές και υδρογεωλογικές μελέτες. Με μετρήσεις όλου του έτους και κυρίως των δύσκολων θερινών μηνών. Με ξεκάθαρες εγγυήσεις για την ύδρευση των κατοίκων, την κτηνοτροφία και το περιβάλλον.
Και η ευθύνη δεν σταματά στον Δήμαρχο.
Μια Δημοτική Αρχή είναι ομάδα. Αποτελείται από δημοτικούς συμβούλους και συνεργάτες που έχουν κι αυτοί ευθύνη να μελετούν, να προτείνουν, να προλαμβάνουν λάθη και να τεκμηριώνουν σοβαρά τέτοιες αποφάσεις.
Το ίδιο όμως ισχύει και για την αντιπολίτευση.
Αντιπολίτευση δεν σημαίνει απλώς “ΟΧΙ”.
Σημαίνει έλεγχος, τεκμηρίωση και εναλλακτική πρόταση.
Πόσο νερό υπάρχει; Πόσο χρειάζονται σήμερα τα χωριά; Τι συμβαίνει τον Ιούλιο και τον Αύγουστο; Ποια είναι η πραγματική παροχή της πηγής; Υπάρχει πλεόνασμα; Και αν υπάρχει, ποια ποσότητα μπορεί να αξιοποιηθεί χωρίς να κινδυνεύσει ποτέ η υδροδότηση;
Αυτές είναι οι απαντήσεις που έπρεπε να απαιτούμε όλοι.
Γιατί ούτε κάθε επένδυση είναι αυτομάτως «ξεπούλημα», ούτε κάθε επένδυση είναι αυτομάτως «ανάπτυξη».
Εμφιαλωτήρια λειτουργούν σε πολλές περιοχές της Ελλάδας. Αυτό δεν αποδεικνύει ότι πρέπει να γίνει εμφιάλωση στον Πούντο. Αποδεικνύει όμως ότι τέτοιες συζητήσεις δεν γίνονται με συνθήματα αλλά με επιστήμη, κανόνες και συγκεκριμένα δεδομένα για κάθε πηγή.
Αν λοιπόν δεν υπάρχει επαρκές νερό, η συζήτηση τελειώνει εκεί.
Αν όμως υπάρχει πραγματικό πλεόνασμα, αφού πρώτα εξασφαλιστούν οι σημερινές και μελλοντικές ανάγκες των χωριών, και αυτό αποδεικνύεται επιστημονικά, τότε γιατί να μη συζητηθεί η αξιοποίησή του;
Και ακόμη περισσότερο:
Γιατί ο Δήμος να μη διαπραγματευτεί τους καλύτερους δυνατούς όρους για τον τόπο;
Θέσεις εργασίας με προτεραιότητα στους ανθρώπους της περιοχής. Σταθερά και ουσιαστικά ανταποδοτικά οφέλη για τις κοινότητες. Επενδύσεις και υποδομές. Αυστηροί όροι και συνεχείς έλεγχοι.
Και γιατί όχι, εφόσον είναι νομικά εφικτό και οικονομικά συμφέρον, να εξεταστεί ακόμη και κάποια νόμιμη μορφή συμμετοχής του Δήμου ή δημοτικού φορέα στο οικονομικό όφελος της επένδυσης;
Δεν χαρίζεις έναν φυσικό πόρο. Διαπραγματεύεσαι για τον τόπο σου.
Ακόμη και μία οικογένεια που θα μπορέσει να μείνει στα Άγραφα χάρη σε μια πραγματική και σταθερή θέση εργασίας έχει σημασία.
ΕΙΜΑΣΤΕ ΛΙΓΟΙ – ΔΕΝ ΠΕΡΙΣΣΕΥΕΙ ΚΑΝΕΙΣ
Κάποια στιγμή πρέπει να αναρωτηθούμε:
Είμαστε πλέον τόσο πολλοί στα Άγραφα ώστε να έχουμε την πολυτέλεια να είμαστε συνεχώς χωρισμένοι;
Έχουμε ανθρώπους των Αγράφων σε σημαντικές θέσεις, σε υπηρεσίες, φορείς, στην επιστήμη, στην επιχειρηματικότητα και σε πολλούς άλλους χώρους.
Τους αξιοποιήσαμε;
Ζητήσαμε τη γνώση και τη βοήθειά τους; Δημιουργήσαμε ένα δίκτυο ανθρώπων που θα μπορεί να ανοίγει πόρτες, να φέρνει ιδέες, χρηματοδοτήσεις, επενδύσεις και ευκαιρίες;
Ή μας έφαγε πάλι το «ποιος είναι με ποιον»;
Δεν περισσεύει κανείς.
Ούτε αυτός που ψήφισε τον έναν ούτε αυτός που ψήφισε τον άλλον.
Σήμερα μπορεί να διαφωνούμε για την πηγή. Αύριο όμως πρέπει μαζί να διεκδικήσουμε έναν δρόμο, ένα πρόγραμμα, μια χρηματοδότηση, μια τουριστική υποδομή ή μια επένδυση.
Η πολιτική διαφωνία είναι απαραίτητη στη δημοκρατία.
Η μόνιμη σύγκρουση όμως δεν είναι σχέδιο ανάπτυξης.
ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ «ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΤΟΥ FACEBOOK»
Είδαμε το τελευταίο διάστημα πολλούς να παίρνουν πολύ εύκολα θέση. Ακόμη και ανθρώπους που δεν έχουν άμεση σχέση με την πηγή ή με τα χωριά που υδρεύονται από αυτήν.
Κάθε πολίτης φυσικά έχει δικαίωμα να εκφράζεται.
Υπάρχει όμως και μια ερώτηση που καλό είναι να κάνουμε όλοι πρώτα στον εαυτό μας:
Εγώ τι έχω κάνει για το χωριό μου;
Πότε συμμετείχα; Πότε βοήθησα μια κοινότητα ή έναν σύλλογο; Πότε έτρεξα εθελοντικά για κάτι; Πότε έφερα μια πρόταση, μια ιδέα ή μια λύση;
Γιατί από ένα πληκτρολόγιο είναι εύκολο να είσαι «επαναστάτης», να καταγγέλλεις και να μοιράζεις ευθύνες.
Το δύσκολο είναι να είσαι εκεί όταν σε χρειάζεται το χωριό σου.
Η προσφορά δεν μετριέται σε αναρτήσεις. Μετριέται σε παρουσία και αποτέλεσμα.
ΤΑ ΑΓΡΑΦΑ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΕΝΑ ΣΟΚ
Ένα πραγματικό αναπτυξιακό σοκ.
Πρωτίστως τουριστικό, γιατί έχουμε έναν τόπο με τεράστιες δυνατότητες. Αλλά παράλληλα χρειαζόμαστε υποδομές, επενδύσεις, επιχειρηματικότητα και θέσεις εργασίας.
Χρειαζόμαστε λόγους για να μπορεί ένας νέος άνθρωπος να πει:
«Θα μείνω εδώ.»
Και εδώ είναι που Δημοτική Αρχή και αντιπολίτευση πρέπει να ανέβουν πάνω από την καθημερινή αντιπαράθεση.
Οι δημοτικοί σύμβουλοι δεν εκλέγονται για να αντικαθιστούν τον κάθε πρόεδρο κοινότητας που τρέχει από το πρωί μέχρι το βράδυ, πολλές φορές χωρίς ουσιαστική αμοιβή, για τα προβλήματα της καθημερινότητας.
Χρειάζεται να κοιτούν και πιο μακριά.
Να σχεδιάζουν. Να διεκδικούν. Να αναζητούν χρηματοδοτήσεις. Να χτυπούν πόρτες. Να καταθέτουν προτάσεις. Να δημιουργούν προοπτική.
ΚΑΙ ΤΑ «ΚΟΥΣΤΟΥΜΙΑ» ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΑΡΧΙΑ ΑΣ ΜΕΙΝΟΥΝ ΛΙΓΟ ΑΚΟΜΗ ΣΤΗΝ ΝΤΟΥΛΑΠΑ
Είναι νωρίς.
Τα Άγραφα δεν χρειάζονται μια προεκλογική περίοδο που θα ξεκινήσει χρόνια πριν από τις εκλογές.
Χρειάζονται δουλειά τώρα.
Υπάρχει μια Δημοτική Αρχή που έχει ευθύνη να διοικήσει και να κριθεί για όσα κάνει και για όσα δεν κάνει.
Υπάρχει μια αντιπολίτευση που έχει ευθύνη να ελέγχει, αλλά και να προτείνει.
Υπάρχουν πρόεδροι, σύλλογοι και ενεργοί πολίτες που προσπαθούν καθημερινά.
Ας στηρίζουμε κάθε σοβαρή προσπάθεια που κάνει καλό στα Άγραφα, από όπου κι αν προέρχεται.
Και όταν έρθει η ώρα των εκλογών, ο καθένας θα αξιολογήσει έργα, παραλείψεις, συμπεριφορές και προτάσεις και θα αποφασίσει ο ίδιος.
Οι εκλογές θα έρθουν στην ώρα τους.
Τα προβλήματα όμως είναι εδώ σήμερα.
Γι’ αυτό ας σταματήσουμε να ψάχνουμε ποιος νίκησε και ποιος έχασε από μία συνεδρίαση.
Γιατί υπάρχει ο κίνδυνος κάποια μέρα να συνειδητοποιήσουμε ότι, ενώ εμείς κερδίζαμε τις μεταξύ μας μάχες, χάναμε τον ίδιο μας τον τόπο.
Το νερό είναι ζωή και πρέπει πρώτα και πάνω απ’ όλα να προστατεύεται για τους ανθρώπους και τις επόμενες γενιές.
Αλλά χρειάζονται και άνθρωποι για να πιουν αυτό το νερό αύριο.
Λιγότερα στρατόπεδα.
Λιγότερες προσωπικές αντιπαραθέσεις.
Λιγότερος «πόλεμος» στο Facebook.
Περισσότερη επιστήμη.
Περισσότερη τεκμηρίωση.
Περισσότερες προτάσεις.
Περισσότερη συνεργασία.
Περισσότερη παρουσία στα χωριά.
Γιατί ο πραγματικός αντίπαλος των Αγράφων δεν είναι ο διπλανός μας.
Είναι η ερήμωση.
